Afscheid van een icoon
Het was vandaag een trieste dag voor de HVC familie. We moesten afscheid nemen van ons geliefde Ben Marcus. Een man die zijn leven vol overtuiging en liefde geleefd heeft. Vele mensen namen de moeite om dinsdagavond of woensdagmiddag afscheid te nemen van Ben. Met een mooie dienst waarin de mooie herrinneringen aan Ben werden aangehaald werd er tenslotte eervol afscheid genomen.
Voorzitter Dirk Struijk sprak namens HVC mooie woorden over Ben:
“Meneer Marcus is het nooit geworden bij HVC…… Gewoon Bennie of Puusje zoals mijn bijnaam luidde “
Dit waren woorden die Bennie sprak in een interview met journalist Hans Vos van de Amersfoortse Courant. De bijnaam Puusje kreeg hij vanwege zijn ietwat gezette postuur en de gelijkenis met Hongaars international Ferenc Puskas. En ach dat Meneer Marcus dat paste ook gewoon niet bij hem.
Ben was een man van het volk. Een doodgewone man die toevallig goed kon voetballen, want daar was iedereen het wel over eens. Als kleine jongen was hij al vergroeid met het voetbal en zijn vader stimuleerde hem erin. Zijn vader zorgde ervoor dat zijn voetbaltasje al klaarstond als Ben ’s ochtends wakker werd, zodat hij gelijk naar HVC toe kon.
Dat hij soms beter zelf zijn tas had kunnen inpakken kwam hij later nog achter. Zoals altijd stond zijn tasje weer klaar en Ben ging lekker naar het veld toe. Toen hij zijn tas open deed en begon om te kleden zag hij wat merkwaardigs in zijn voetbalschoen. Was het een vervroegd Sinterklaascadeau? Nee, het bleek een kunstgebit te zijn. Boos gooide hij hem weg afvragende wie nou zo een rotgeintje had uitgehaald. Dat hij die beter niet had weg kunnen gooien daar kwam hij achter toen hij thuis kwam. Daar zat zijn moeder namelijk wat pap te eten…………… omdat ze haar kunstgebit miste…..
Op het moment dat in Nederland het betaald voetbal op kwam zetten, zette Ben de lijnen uit in HVC 1. Op een drukbezocht Sportpark Birkhoven was hij een van de blikvangers van het team. Waar tegenwoordig jongensharten sneller gaan kloppen bij het zien van de weergaloze acties van een Christiano Ronaldo of Lionel Messi, was Bennie de begaafde speler waarvoor je toen als supporter naar het veld toe kwam.
En dit bekoorde beschermheer van HVC, Ben Pon van de automobielhandel, ook ten zeerste. Hij zag in, dat HVC in Ben een speler had die je niet zomaar tegenkwam en daagde Ben uit om als een echte prof te gaan leven. Dus zonder zijn sigaretje en drankje die hem toen beiden zeer geliefd waren. Om Ben over de streep te halen stelde hij hem een volkswagen Kever in het vooruitzicht als Ben dit een jaar vol hield. In die tijd was dat natuurlijk een zeer bijzonder cadeau en deed Ben er dus alles aan om meneer Pon te laten zien dat het hem ging lukken.
Dat je niet gelijk na Ben naar het toilet toe moest was iedereen toen wel bekend, en dan niet vanwege het gebruikelijke luchtje? Nee die was allang vervaagd door een stevig sigarettenluchtje. Maar dhr Pon kreeg hier gelukkig geen lucht van en zodoende kon Ben op een zeer bijzonder manier gefotografeerd worden : staand in zijn verkregen Kever. Een foto die nog trots wordt gekoesterd in de HVC archieven.
Het kon dan ook niet anders zijn dan dat Ben de aftrap moest verrichten voor onze jubileumwedstrijd in 2005. We bestonden 100 jaar en op die 5e februari werd er een wedstrijd gespeeld tussen oud SC Amersfoort (onze proftak) en het toenmalige eerste elftal. Als grote verrassing kwam Ben het veld oprijden in een door Pon uitgeleende nieuwe Beetle. Gereden door zijn zoon Gert Jan en zijn kleinzoon vasthoudend kwamen daar 3 generaties Marcussen het veld opgereden.
Nadat Ben via wat uitstapjes naar Heracles en het roemruchte Wageningen weer terug op het oude nest kwam, doemde ook voor hem tenslotte een einde op aan de horizon van het voetballen in HVC 1.
Maar ook toen bleef Ben waardevol voor HVC. Als jeugdtrainer was hij verbonden aan de club en leerde jonge jochies de fijne kneepjes van het vak. “Binnenkantje, buitenkantje, overstappen en wegdraaien” menig jochie leerde veel uit de trukendoos van Ben. En altijd met een warme vertrouwde glimlach. Hij straalde uit dat je moest genieten van het spelletje, want alleen met spelvreugde kwam je tot ontwikkeling.
Ben is ook enkele jaren hoofdtrainer van HVC geweest. Helaas merkte hij dat de mentaliteit zoals hij dat zelf ervaarde uit zijn loopbaan nodig gemist werd. Zoals hij zelf ook verwoordde : “De instelling van de jongens die is lang niet meer zoals die van vroeger.” Tja Ben bleef altijd kritisch, maar met een glimlach.
Die glimlach is eigenlijk nooit van zijn gezicht geweest. Als een van de weinigen nog uit die “gouden generatie” van HVC kwam Ben trouw naar de thuiswedstrijden van HVC. Samen met Marie stond hij in het hoekje bij het betaalhokje. Rustig analyseerde hij het spelletje en kon hij soms bedroefd het hoofd schudden als hij zag hoe er tegenwoordig gespeeld werd. Maar verzuurd was hij nooit. Er was altijd tijd voor een grapje en een speelse kwinkslag.
De laatste jaartjes ging het met de gezondheid niet best en vroeg iedereen zich wel eens angstig af hoe het met Ben ging. Maar zodra hij weer boven Jan was kwam hij toch weer langs. Ik mocht hem de laatste jaren met liefde een stoel brengen in zijn vaste hoekje zodat hij kon kijken naar zijn clubje. En oh wee als ik het eens vergat dan werd me dat met een duidelijke uitspraak verweten.
Maar ik heb het altijd met liefde en veel eerbied gedaan voor Bennie. Want voor ons als HVC-ers zal je nooit Meneer Marcus worden maar blijf je altijd gewoon Bennie. Maar met elke letter zorgvuldig en met respect uitgesproken.
Om dit respect te benadrukken zullen we vanaf nu het vaste stekje waar Ben bij ons zat omdopen tot “Ben Marcuslaan”, dit als eerbetoon aan de man die zich met recht Mister HVC mag noemen.
Maar om met Ben’s woorden zelf te spreken.
“Ik ben een gewone man, geen meneer, geen idool ; ik ben gewoon Bennie.”
Rust zacht Bennie
